روزگار تلخ

یاد می کنم خدایی را که به بندگانش صبر عطا فرمود

  

چه کنم که تنها پناهم قلم شده است؟ چه درد آورست که تنها قلم را حامی و دوست نزدیک خود بیابی!!! دوستی که هیچ گاه تنهایت نمی گذارد و خیانت نمی کند. در این شرایط چاره ای جز به کار گرفتن قلم و نگاشتن نیست. حداقل برای ما که اینگونه بوده چرا که قلم های ما چیزی جز درستی و راستی را ننگاشته و سعی خودش را کرده که از آزادی و آزادگی بنویسد. براستی که بسیاری از انسان نما ها باید حق جویی و حق طلبی را از قلم بیاموزند.

امروز قلمم را به تلخی روزگار سپردم و می خواهم برای چندمین بار از ناجوانمردی ها بگویم. آری گویی که امروز جواب جوانمردی را با ناجوانمردی ها می دهند. تا جایی که می دانم در دیار روشنایی، همان میهن سبزم  شیوه رفتار به گونه ای دیگر بود و جواب ها را به گونه ای دیگر می دادند. نمی دانم بعضی از هم میهنانم را چه شده که دست از اصول مردی و مردانگی برداشته و خودشان را به ذلت و خواری دنیا سپردند.
راستش را بخواهید، اندیشه من اینگونه می گوید که آن ها خودشان را به خواب زده اند و خواهان این نیستند که از خواب غفلت برخیزند چرا که در غیر اینصورت ندای آزادی و آزادمردی را شنیده بودند و به سمتش شتافته بودند.

درست است در ورق دیگر روزگار این ناجوانمردان یا به ظاهر انسان نما ها به مثال گذشته های نچندان دور و تلخ در حرکتی غیر انسانی و غیر قانونی وبلاگ یکی از عزیزانمان را هک کرده و آن را از دسترس خارج و حذف نمودند. اگر به سراغ پیوندهای این وبلاگ بروید نام زیبا و آشنای آوای کمان را خواهید دید که مطالب بسیار زیبا و پرمعنایی سرشار از واقعیت در آن نوشته می شد. اما متاسفانه وبلاگ مذکور از حدود ساعت 23:20 روز ششم خرداد از دسترس خارج و حذف شد و برای دیگر بار نشانی از ناجوانمردی در ذهن و اندیشه مان ماندگار شد.  

بد نیست تا به آدرس زیر بروید و خود شاهد حقایق باشید:

http://avayekaman.blogspot.com