روزگار رهایی

یاد

بیاد کسی که مرا از تاریکی های جهل به روشنایی دانش و معرفت رهنمون گشت. همان بزرگمردی که در کمال قدرت و دانش و توانایی واژه مظلومیت را معنی بخش بود و صبر و استقامت در برابر سختی ها و ناملایمات را به کوه ها آموزگار. به یاد والایشان می نویسم که تار و پود درونم از یادشان آراسته و اندام و برونم از وجودشان پیراسته است.

                    آن که استادی یکیتا و قهرمانی بی همتاست

***********************************

قسمت پنجم:  

یاد حق آوای نیک پاکان در هر آغاز و پایان است .

درود و سلام فراوان بر پیامبر آخرالزمان و خاندان پاک قرآن
خواندنم از بزرگمرد والا مقام، از استاد خوبی ها را خواندید. آری کسی که خواندن آیات پاکی را به من آموخت استاد بزگوارم بود. چه زیبا به من آموخت نیک نگریستن و از رحمت حق خواندن را تا آنگونه که باید بیابم و از رحمت حق آنچه خداوند در آیات پاکش پنهان داشته در حد توان و اندازه ام دریابم اما پیش از این هم گفته بودم آن چیزهایی که من از محضر ایشان آموختم منحصر به امور معنوی و اخلای نبود بلکه بسیاری چیزها را در مسائل گوناگون به من آموختند که برای من در زندگی چون چراغی نورانی و همیشگی تاریکی راه های پیش رویم را می زدود.
من بسیار به تماشای استاد بزرگوارم می نشستم. دقایق بسیاری از اوقاتی که در نزد ایشان بودم و کار و امور به نشستن و ایستادن رفع و رجوع می شد دقایقی بود که من با چشمانی تشنه به آن چشمه زلال نیکی ها می نگریستم تا تشنگی خود را با حتی جرعه ای فرو نشانم. من نوجوانی بودم نه چندان قوی و بسیار ناکارآزموده و در پیشگاه استادی که در فنون رزم و توانایی بدنی همتایی برایش تا به امروز ندیده ام. نمی دانید چقدر برای من تماشای لحظاتی که ایشان فنون رزمی را بنمایش می گذاشتند دلچسب بود. من تا آن زمان از یادگیری فنون رزمی گریزان بودم اما دیدن حرکاتی چنان پیچیده و زیبا آن هم از بزرگمردی که همه عشق من بود و دقایق من با اندیشه ایشان می گذشت شوق یادگیری هنر رزم را در وجودم به جوش و خروش آورد. گویی درونم گمشده خود را یافته بود. انگار خونی که اجدادم به من هدیه داده بودند در رگهایم می جوشید و مرا به سوی آموختن فرا می خواند. اما به خود نگریستم، در توان و قدرت بسیار اندک بودم و باز به استاد بزرگوارم نگریستم، قهرمانی را دیدم در اوج جوانمردی و پهلوانی که نماد قدرت و استقامت والا بود. بخود لرزیدم، آیا مرا به شاگردی می پذیرفتند؟ من که ضعف تمام وجودم را فرا گرفته بود. دوباره روبروی بزرگمرد والا زانو زدم و دوباره آن بزرگمرد دست محبت خود را بر سر من کشید و من لباس مقدس آموختن هنر رزمی کماندو را به تن کردم. لباسی برنگ خاک، انگار که استاد بزرگوارم دوباره مرا ساخت و وجودم را به ابزاری از تمرین و هنر رزم آنگونه که خود می خواست پرداخت تا از نوجوانی کم توان، جوانی ورزیده و آماده رزم بسازد. رزمی آمیخته با پشتوانه ای محکم و استوار از آموزه های جوانمردی و پهلوانی و مرا با یادی والا از بزرگترین پهلوان گیتی امیر مومنان علی (ع) پرورید، پروراندنی نیک، پروراندنی که فقط از دست توانای استاد بزرگ بر می آمد. ...

***********************************

قسمت ششم:

یاد حق آرامش درون نیکان و رهروی از بالاترین پیامبر آسمانی و خاندان پاکش که درود و سلام خدا بر ایشان باد پیراستگی درون و آراستگی برون مومنان.

آری من همان نوجوان کم توان و ناکارآمد. اینک شاگرد استادی بودم که از بزرگی او بسیار شنیده و دیده بودم، برای تمرین رزم به جایگاه رزم ویژه رهسپار شدم و خود را به دست سازنده استادی توانا سپردم و نظاره گر ساخته شدن خویش شدم. اما من بیش از آنکه با تمرین و رزم ساخته شوم با چیزی دیگر پرداخته شدم. روزها و ساعت ها در آن جایگاه پاک برای من می گذشت و من در هر لحظه چیزی گرانبهاتر از لحظه قبل، از استاد بزرگوارم می آموختم. شکوه سپیده دمان از یادم می رفت هنگامی که گام برداشتن با شکوه بزرگمرد فرزانه را در زمان رفتن برای آموزش رزم می دیدم. فقط خدا می داند در درونم چه حسی از این زیبایی بسیار که می دیدم به من دست می داد. حسی شبیه شوق پرواز و رسیدن. صبح ها که آموزش بر پا بود به میدان آموزش رزم می رفتیم و آماده می شدیم. به ساعتی نمی کشید که استاد عزیزتر از جانم را از دور می دیدیم که به سوی ما تشریف می آورند و آن زمان بود که من ساخته شدن خویش را می دیدم. شکوه و صلابت را می دیدم که سر به زیر اما سر افراز بر پاهایی که از استواری چشمان را مبهوت می کرد به پیش می آمد. اندامی که توان و قدرت از آنها به نیکی نمایان بود و قدم هایی که مطمئن تر از آنها هرگز ندیدم. برای من که از خستگیِ تمرین و رنجوریِ اندامم در هراس بودم آن دست های پر همت قوتی بود در تمام تن و روح و جانم. به آرامی به سوی ما گام بر می داشتند ولی همراه هر قدم طوفانی به همراه خود داشتند که سراسر وجود مرا در می نوردید. به نزدیکی ما که می رسیدند سر را بالاتر می آوردند و زیر نقاب کلاه سبز رنگ خود نگاهی بر ما... همرزمانم خوب می دانند که من چه می گویم. بخوبی معنی این سخنم و اثر آن نگاه پر مهر و آکنده از صلابت و هیبت را درک می کنند.

من شاهد ساخته شدن خود بودم. شاهد تراشیده شدن تندیس یک مرد کار آزموده و پرتوان، از سنگی افتاده بر زمینِ ضعف و ناتوانی بدستان بزرگمردی دلاور و آگاه. به نزد ما می رسیدند و آنگاه بود که طنین نوایی والا که انگار نه از نای ما بلکه از زبان فرشتگان آسمان بر می آمد... آموده... دیس... یکیتا... و پاسخی که ما را به آرامش درون در زمانه سختی ها و رنج ها و گرفتاری ها فرا می خواند آن هم از سوی کسی که اسوه پایداری واستواری در برابر سختی ها و رنجها بود... درود... آسای. آری این بزرگمرد یکیتا بود، استاد هنر رزم و یگانه رزمگاه کمان که خود برای آموزش جوانان به میدان آمده بود. قلب من پر بود از محبتی که نمی دانم از کجا ولی در درونم می جوشید و مرا با خود به دنبال این بزرگمرد والا مقام به حرکتی عاشقانه در می آورد. چقدر با شکوه می ایستاد و چقدر با صلابت و نیکو سخن می گفت. آری من بدنبال گام های استوار استاد عزیز و بزرگوارم روان شدم تا استواری و پایداری را بیاموزم...