چرا ؟؟؟

یاد می کنم خدا را 

یاد کردم و باز هم یاد می کنم ، آنقدر یاد می نمایم تا یاد بزرگترین یادآور درستی و راستی از یادمان نرود .

پس از مدت ها در گوشه ای از طبیعت به زیبایی های خداوند چشم دوختم و یاد روزها و شب هایی را آوردم که در کنار یکیتا بودیم و ایشان از قدرت کردگار می گفتند . آنچنان خالصانه و عاشقانه می خواندند که در وجود و احساسمان جای می گرفت و همه عاشقانه مجذوب سخنانشان می شدند .

به جنگل سبز نگریستم یاد آموزش های جذاب استاد مهربان کمان افتادم . چه جالب در هر بخش و درسی قدرت آفریدگار را به یادمان می آوردند . با نگاه به رود جاری از سخنان زیبای یکیتا در خاطرم زنده شد که چگونه اعمال پاک جوانان را به رودخانه ای پاک تشبیه کرده بودند . فقط مانده بود تا نگاهم به کوه بیافتد که قطره های اشک از چشمانم جاری شود . آری ، پایداری و مقاومت این یگانه جوان پاک معاصر سرزمینم را چگونه از یاد ببرم ایشان که مردم میهنش را تنها نگذاشتند و در درد و غم و شادی و سختی همه شریک بودند اما اکنون تنهای تنها هستند و ذکر لبشان را گویی شنیدم که می گفتند : خدایمان ما را تنها نمی گذارد
دیگر طبیعت با همه زیبایی اش نتوانست مرا نزد خود نگهدارد ، رفتم به داخل جامعه ای که همگان ظاهرش را می بینند ، سری به روزنامه ها زدم که شاید خبری از استادم نوشته باشند اما بی نتیجه بود . تلویزیون و اخبار را گرفتم اما آنجا هم فقط دروغ و چابلوسی بود . به شبکه اینترنت رفتم ، چه خبرهای فراوانی !!!! . هنرمندی را برای مدتی بازداشت کردند و چقدر از او نوشتند ، کمپین راه انداختند و از او گفتند . ورزشکاری باسابقه که بخاطر گفتاری پسندیده او را اسطوره ایران معرفی کردند . خرس طلایی را به یک کارگردان محکوم به زندانی اعطا کردند . در گوشه ای دیگر از جایزه ای بین المللی برای یک وکیل مظلوم زندانی نوشتند . جایی دیگر برای یک نویسنده و حمایت های بین المللی و اعطا جایزه جهانی نوشته بودند . از سخنوران و شاعران هم نوشته بودند اما دریغ از جایی که یادی از استاد مهربان و عزیز و درد کشیده مان گفته باشند . ایشان که هم ورزشکار و هنرمند و نویسنده و سخنور و خطیبی توانا هستند و علاوه بر آن اولین رشته ورزشی رزمی ایرانی را پایه گذاری کردند ، ایشان که اولین نخبه رزمی ایرانند . ایشان که هم مبتکر و طراح و هم از توانایی های بالایی برخوردارند . اینجا بود که دوبار اشک از چشمانم جاری شد اما  باز هم ادامه دادم و نام رزمگاه کماندو ایران را جستجو کردم که متوجه غربت این نام پر افتخار و پر آوازه  شدم . در این هنگام اختیار احساس و اشک هایم را نداشتم و همچون رودهای جاری اشک ریختم و گریه کردم .
براستی چرا ؟
ای دوستداران فرهنگ غنی و ملی ایران زمین چرا ؟
چه پاسخی برای آیندگان و فرزندانمان خواهیم داشت ؟
اصلا در آینده چگونه برای خود دلیل خواهیم آورد که این همه مبارزین طرفدار داشتند اما یکیتای قهرمان را تنها گذاشتند و هیچ اقدام بین المللی و حقوقی نکردند ؟
چرا چرا چرا ؟